Van overleven naar vooruitdenken |
|
|
|
|
| René Kamstra, Fieldmanager of the Year 2025,
maandag 12 oktober 2026 |
 |
| 131 sec |
De afgelopen zomer vroeg opnieuw het uiterste van veel fieldmanagers. Op tal van sportparken waren collega's tien weken lang met haspels, sproeiers en beregeningsschema's in de weer. Niet om perfecte velden te creëren, maar om de grasmat vitaal te houden en blijvende droogteschade te voorkomen. Het was een periode waarin vakmanschap, doorzettingsvermogen en soms ook improvisatievermogen het verschil maakten tussen overleven en uitval. En soms is het niet anders dan verlies nemen, omdat er simpelweg geen mogelijkheden zijn om te beregenen. Soms is niets doen beter dan blijven aanmodderen.
 |
Ondanks alle inspanningen liepen veel velden zichtbaar terug. De droogteperiodes waren langdurig, de verdamping hoog en de mogelijkheden om te beregenen stonden niet overal in verhouding tot de vraag. Toch zagen we na de eerste betekenisvolle neerslag iets opmerkelijks gebeuren. Velden die ogenschijnlijk afgeschreven leken, trokken weer bij. Niet omdat er geen schade was ontstaan, maar omdat de grasplant een indrukwekkend vermogen heeft om langdurige droogtestress te overbruggen. Dit herstel kan echter een vertekend beeld geven. De hergroening van het blad zegt niet automatisch iets over de conditie van de hele plant. Tijdens langdurige droogte worden reserves aangesproken, neemt de wortelactiviteit af en komt de ontwikkeling van nieuwe wortels grotendeels stil te liggen. Een veld dat weer groen oogt, is daarom niet automatisch terug op het niveau van vóór de droogte. Juist onder de oppervlakte wordt bepaald hoe weerbaar een grasmat het volgende seizoen ingaat.
|
|
Op sportparken zijn we vaak bezig met het afvoeren van overtollig water, terwijl we enkele maanden later zoeken naar elke beschikbare kubieke meter om onze velden overeind te houden
| |
|
Misschien moeten we daarom de discussie minder voeren over herstel na droogte. En meer over voorbereiding op droogte. Als de afgelopen jaren één ding duidelijk hebben gemaakt, dan is het dat extreme neerslag en langdurige droogte steeds vaker in hetzelfde seizoen voorkomen. Op sportparken zijn we vaak bezig met het afvoeren van overtollig water, terwijl we enkele maanden later zoeken naar elke beschikbare kubieke meter om onze velden overeind te houden. Die tegenstelling vraagt steeds nadrukkelijker om een andere manier van denken. Daarbij mogen we ook een ander effect van klimaatverandering niet uit het oog verliezen: hitte. De afgelopen zomer was er opnieuw aandacht voor de temperaturen op en rond sportvelden. Onderzoeken en analyses van onder andere de KNVB laten zien dat warmtebelasting voor sporters een factor wordt die steeds vaker aandacht vraagt. In discussies over water en droogte vergeten we soms dat natuurgras ook op dit vlak een belangrijke kwaliteit heeft. Een gezonde grasmat draagt bij aan verkoeling van de directe omgeving en beperkt de opwarming van het sportoppervlak. Niet alleen voor de kwaliteit van het veld, maar ook voor het sportklimaat op het park is dat een aspect dat nadrukkelijk meegewogen mag worden.
|
|
Waterbeschikbaarheid zou eigenlijk net zo'n vanzelfsprekend onderdeel van een renovatieplan moeten zijn als drainage, veldopbouw of bespeelbaarheid
| |
|
De vraag is dan ook of we water nog uitsluitend moeten beschouwen als iets dat we gebruiken voor beregening. Of moeten sportparken een grotere rol gaan spelen in het lokale watersysteem? Water bergen wanneer het beschikbaar is en benutten wanneer het nodig is. Niet alleen via traditionele buffers, maar ook door bij renovaties en nieuwbouw nadrukkelijk te kijken naar opvang, opslag en slim hergebruik van waterstromen binnen of rondom het sportpark. Dit vraagt om een andere manier van ontwerpen en beheren. Meer vooruitdenken, meer integraal kijken en vooral: een goed plan. Waterbeschikbaarheid zou eigenlijk net zo'n vanzelfsprekend onderdeel van een renovatieplan moeten zijn als drainage, veldopbouw of bespeelbaarheid. We investeren immers niet alleen in een sportveld voor vandaag, maar ook in de robuustheid van dat veld voor de komende twintig jaar.
De collega's die deze zomer wekenlang met haspels hebben gelopen, hebben opnieuw bewezen hoeveel betrokkenheid er in ons vak zit. Maar misschien moeten we onszelf de vraag stellen of dat in de toekomst nog de enige oplossing mag zijn. Want vakmanschap houdt een veld overeind. Vooruitdenken zorgt ervoor dat het dat ook blijft.
| LOGIN
met je e-mailadres om te reageren.
|
|
|
| Er zijn nog geen reacties. |
|
